Als je Wordle leuk vindt, maar iets meer mentale calorieën wilt verbranden, is er een nieuw spel. Antropeum. Het is gratis. Het is dagelijks. Het maakt gebruik van artefacten uit het Met Museum.
Je ziet een foto. Je plaatst een speld op een kaart. Je kiest een datum op een tijdlijn. Eenvoudig. Bedrieglijk dus. Afgelopen woensdag staarde ik naar een bronzen beeld dat vaag op een wagenonderdeel leek. Ik vermoedde Italië. Ik schatte 500 v.G.T.-achtig. Ik had gelijk. De dopamine-hit? Echt.
Maar maker Matthew Chu, 21, zegt dat dit niet gaat over het strelen van je ego.
“Ik wil dat mensen dingen zien die ze niet weten, zodat ze ervan kunnen leren.”
Chu studeert boekhouding en data aan de Universiteit van Washington. Hij gaat om met muntenverzamelaars. Hij ziet hoe ze ongeïdentificeerde rommel van sloopwerven redden en er museumstukken van maken. Het proces leidde tot een idee. Hoe moeilijk zou het zijn om de herkomst en tijd van duizenden voorwerpen te raden?
Moeilijker dan het klinkt.
Hij haalt gegevens uit het Open Access Initiative van de Met. Ruim 492,00 werken. Om het spel de komende tien jaar speelbaar te houden, schreef hij een algoritme dat tien nieuwe artefacten per dag voorschotelde.
Hij dumpt de gegevens niet zomaar. Hij cureert. The Met is notoir zwaar op het gebied van Europese kunst. Een ruwe database zou je laten verdrinken in 17e-eeuwse Nederlandse schilders, terwijl je pre-Columbiaanse keramiek negeert. Chu heeft de mix aangepast. Hij dwong een evenwicht af tussen Europa en de rest van de wereld.
Sommige mensen hadden daar een hekel aan.
“Eén persoon zei dat ik het zo oneerlijk vind dat dit artefact van een willekeurig eiland in de Stille Oceaan komt”
Oneerlijk? Ja. Punt van het spel? Absoluut.
Als je verkeerd raadt, leer je. Ga het maar opzoeken. Je ontdekt een cultuur waar je nog nooit aan hebt gedacht. Dat is de haak.
Chu verifieert elke regio aan de hand van open-sourcekaarten zoals historical-basemaps en OpenHistoricalMap. Wanneer een historische regio niet in die databases voorkomt, bouwt hij het bestand zelf op. Hij snijdt ook voorwerpen uit die onmogelijk te raden zijn, zoals een steen die tot een gladde bal is gepolijst. Onopvallende kunst blijft op de plank staan.
Er is nog geen archief. Ik kan niet teruggaan en de puzzel van gisteren proberen. Chu is er een aan het bouwen. Ook wil hij graag spullen uit andere musea toevoegen. De meeste van die datasets zijn vergrendeld, afgesloten voor indie-ontwikkelaars die willen sleutelen.
Open source verandert het spel. Zo kan iemand anders op jouw werk voortbouwen.
Dus als je vast komt te zitten op een bronzen fragment van een vergeten eiland in de Stille Oceaan, wees dan niet woedend. Ga fout. Zoek het op. Wie weet wat je zult vinden?
