Het is heet. Brutale, verstikkende, natte hitte in het middenwesten van de VS. De krantenkoppen duiken al op: maïszweet is terug om onze zomer te verpesten. Miljoenen zweten het uit in Minneapolis, Des Moines en Indianapolis terwijl de hitte-index rond of boven de 100 Fahrenheit schommelt.
Maar hier gaat het om. Boeren weten dit. Ze weten het al jaren.
Dit is een natuurlijk mechanisme.
Dat is wat Bruno Basso, een landbouwwetenschapper aan de Michigan State, zegt over transpiratie. Maïs ‘zweet’ niet in de biologische zin van menselijke transpiratie. Er komt waterdamp vrij. Elke plant doet het. Maar maïs krijgt de schuld van de vochtigheidspiek. Het is een oneerlijk doelwit.
De mechanica van dorst
Planten hebben water nodig. Niet alleen om te overleven, maar om te leven. Fotosynthese is hier de motor. Het verandert koolstofdioxide en water in suiker. Avat Shefooka van de Universiteit van Tennessee noemt het een eenvoudige vergelijking. Eenvoudig.
Wanneer maïs groeit, opent het huidmondjes (kleine poriën op de bladeren) om te ademen. Het zuigt CO2 aan en duwt water en zuurstof eruit. Maïs heeft enorme bladeren. Groot bladoppervlak. Meer poriën. Dat betekent dat er meer water verloren gaat in de lucht vergeleken met sojabonen.
Dus ja. Maïs voegt meer vocht per hectare toe dan zijn buren. Maar de context is belangrijk. Doet het altijd.
Hoge temperaturen, droge lucht, wind. Ze veranderen de atmosfeer in een rietje. Het zuigt vocht uit alles wat groen is. Meetpal Kukal van de Universiteit van Idaho wijst erop dat het stoppen hiervan vereist dat de watervoorziening wordt afgesloten. Creëer een droogte. Dat klinkt slecht. Boeren willen geen dode gewassen.
Ze irrigeren. Ze duwen de opbrengst. Ze optimaliseren.
Schaal is de slechterik
Het probleem is niet de biologie van een enkele maïsstengel. Het is de schaal van de Amerikaanse landbouw.
Denk eens aan de cijfers. Eind juni bedekt maïs 95 miljoen hectare van de VS. Dat is 4% van het land. Sojabonen? Ze bestrijken minder grond en krijgen minder irrigatie. Bij die omvang doen individuele eigenaardigheden er niet zoveel toe als de enorme massa aan biomassa.
Vroeger hadden we hier graslanden. Prairie.
We pompten geen meters water over dit land.
Kukal zegt dat veranderingen in de fokkerij ook een rol spelen. Moderne maïs staat rechtop. Boeren pakken planten dichter bij elkaar. Meer verticale planten betekenen dat er meer damp vrijkomt per veld. Wij hebben de machine ontwikkeld die warmte maakt.
Opgesloten hitte
Dan komt het weer tussenbeide om de zaken ingewikkelder te maken.
Hittegolven brengen stagnerende hogedruksystemen met zich mee. Ze vangen die waterdamp op in een deken boven het Midwesten. Amir Souri van NASA zegt dat waterdamp werkt als een broeikasgas. Het houdt warmte vast. De temperaturen stijgen verder.
Vochtigheid zorgt ervoor dat de hitte erger aanvoelt dan de thermometer aangeeft. Je lichaam kan niet afkoelen. Je zweet. Je voelt je ellendig. En je hebt iemand nodig die de schuld krijgt.
Dus wij wijzen naar de maïs.
Maar Jake McNeal van de Tennessee State University zegt het duidelijk. De luchtvochtigheid is een teken dat de maïs gezond is.
Als je wilt dat de lucht uitdroogt, plant dan minder. Geef minder water.
Wat ga je nog meer doen?
