Terug in 2021? Ik was klaar. Niet precies opgebrand. Gedemoraliseerd. Er is een verschil. Ik heb er toen over geschreven. Demoralisatie ontstaat als het werk je blijft bevechten. Wanneer je de waarden die je in het spel hebben gebracht niet kunt verwezenlijken.
De problemen van toen waren luid. Zichtbaar. We worstelden met online platforms. Ik probeer services te repliceren via schermen. Proberen verloren lestijd in te halen en tegelijkertijd te doen alsof sociale vaardigheden via Zoom kunnen worden geleerd. Het was een puinhoop.
Nu? De uitdagingen zijn niet verdwenen. Ze zijn alleen maar stiller geworden. Moeilijker te zien voor het publiek. Een groep auteurs wees er in 2024 op dat een crisis niet zomaar een gebeurtenis is. Het is de context. Het is de reactie.
Een crisis is niet louter een gebeurtenis: het is de context waarin de gebeurtenis plaatsvindt.
De pandemie eindigde. Is de context veranderd? Heeft de reactie daadwerkelijk geholpen? Ik ben sceptisch.
Lesgeven is belangrijk. Misschien wel meer dan ooit. De wereld is chaotisch. Dus wat doen we? Wij helpen kinderen hun menselijkheid op te eisen. Wij helpen volwassenen herinneren waarom de gemeenschap ertoe doet. Vijf jaar later cirkel ik terug.
Ik breng nu een scherpere focus. Een ouder gezegde luidt: Er is een dorp voor nodig. Prima. Maar scholen zijn dat dorp. Wij zijn de dorpelingen.
Het zijn niet alleen directeuren en leraren. Kijk dichterbij. Wie bouwt eigenlijk het gevoel ergens bij te horen? Het is het kinderwelzijnspersoneel. De paraprofessionals. De campusbegeleiders. De cafetariamedewerkers. Bewaarders. Coaches. Bibliothecarissen. Secretarissen. Lijst ze op als je wilt. Het lijkt me nodig om ze een naam te geven. Zij vormen de ruggengraat. Ze laten studenten zien dat ze ertoe doen.
Dit vergt inspanning. Wederzijds respect mag geen bijzaak zijn. Het moet de vloer zijn. De basislijn.
Als instructiecoach en leider? Het is mijn taak om dit te vertalen. Ik moet leraren vertellen dat de maatschappij hen in elkaar slaat. Geef ze de schuld van alles. Maar ze moeten kinderen nog steeds leren hoe ze menselijk met elkaar kunnen omgaan. Dat is de enorme lift.
In 2021 voelde ik mij verslagen. In 2025 ben ik nieuw leven ingeblazen.
Sinds ze lid zijn geworden van het eerste Voices of Change fellowship-cohort is het werk geëxplodeerd. Essays voor The California Educator en Edutopia. Podcasts over SEL en het maatschappelijk debat. Ik begon zelfs kinderboeken te schrijven over mijn neurodivergerende kinderen.
Schrijven heeft iets in mij veranderd. Het gaat om representatie. Belangenbehartiging.
Schrijven heeft me geholpen mijn stem, mijn menselijkheid en mijn kracht te claimen.
Ik blijf me uitspreken. Conferenties. Professionele ontwikkeling. Pleiten voor docenten. Voor studenten. Voor scholen die de mensheid modelleren. Het is nog niet klaar. Dat is zelden het geval. Maar we zijn er.
