We weten bijna niets over hoe de Picten eigenlijk klonken.
Ze woonden in het noorden van Schotland. Ze bouwden de steencirkels. Ze verdwenen uit de geschiedenis. Hun taal verdween na de 9e eeuw. Het werd vervangen door Gaelic. Dit gebeurde toen hun koninkrijk fuseerde met de rest van Schotland.
De stilte is totaal.
Geleerden hebben geprobeerd het te reconstrueren. Ze keken naar plaatsnamen. Ze bestudeerden middeleeuwse teksten zoals de Pictish Chronicle. Ze lezen Bede. Ze onderzochten inscripties gevonden in Pictische gebieden van Groot-Brittannië. Ze controleerden zelfs klassieke werken op namen uit Noord-Schotland.
Het meeste bewijs suggereert dat het Pictisch een Keltische taal was. Het behoorde waarschijnlijk tot de Brythonic-tak. Dit maakt het dichter bij het Gallische dan bij Goidelic.
Maar sommige deskundigen zijn het daar niet mee eens. Ze beweren dat het niet Keltisch was. Ze beweren dat het niet eens Indo-Europees was.
Wij hebben woorden. Wij hebben stenen. Wij hebben geen luidsprekers.
De kloof tussen wat we weten en wat we kunnen begrijpen blijft enorm. Hoe sprak een volk met zulke duidelijke symbolen? Kwamen hun woorden overeen met hun kunst?
Het antwoord zullen we nooit horen.
