Ontvang de populair-wetenschappelijke dagelijkse nieuwsbrief💡
Doorbraken, ontdekkingen. DIY-tips zes dagen per week.
E-mailadres Bedankt!
Door je aan te melden, bevestig je dat je 16+ bent. U gaat akkoord met de voorwaarden en het gegevensbeleid. En de nieuwsbrieven. Je kunt op elk moment stoppen.
Florida houdt van zijn grote dieren. Het is al een tijdje zo. 500.000 jaar geleden viel een prehistorische luiaard in een zinkgat en kwam niet meer naar boven. Hier liepen ooit uitgestorven olifanten rond. Nu zijn het enorme pythons die ruimte innemen in de Everglades. Het is een biologische speeltuin, chaotisch en enorm. Zelfs de oceaan wordt niet gespaard. Het herbergt ‘s werelds grootste vissen.
De walvishaai (Rhincodon typus ) is terug.
Een momentopname uit de diepte
Het was deze keer geen geluk van een visser. Het was wetenschap, die rustig toekeek. Ongeveer 13 kilometer ten westen van Loggerhead Key, in het Dry Tortugas Northern Ecological Reserve. Dat is afgelegen. De Florida Fish and Wildlife Conservation Commission had daar een camera. In eerste instantie niet voor haaien. Ze gebruikten stereo-aas onderwatervideo op afstand (S-BRUV) om de gezondheid van rifvissen te controleren. Standaard monitoring. Vervolgens klik. Er kwam een reus voorbij.
“Walvishaaien kunnen het hele jaar door bewoners zijn,” zei Douglas Adams. Werkt bij FFWC “Ze komen misschien vaker voor dan we denken.”
Hij weet waarom het moeilijk te zeggen is. Je spot ze hier. Daarheen gegaan. Vissers zien ze soms. Luchtonderzoeken vangen een glimp op. Het is allemaal opportunistisch.
“Ze worden met tussenpozen geobserveerd… door recreatieve of commerciële vissers… en andere opportunistische methoden.” —Douglas Adams
Gebouwd voor open water
Grootte is hier belangrijk. Deze dingen zijn normaal gesproken 18 voet lang. Kan 40 worden. Sommigen worden 60. Stel je een bowlingbaan voor die in je zwembad drijft. Een kleine vissersboot.
Ze baren levende pups. Ongeveer twee meter lang. Stel je een honderd van hen voor, of meer. Maximaal 300 embryo’s per moeder per keer.
Hoe eten ze zoiets groots?
Monden open. Breed. Ze zwemmen door planktonwolken als vee door een veld. Water raakt filterorganen. Voedsel blijft erin. Het is een zuigvoeding. Gill-rakers doen het werk.
“Goed ontwikkelde kieuwruimers… zorgen voor een effectief planktonevenwicht.” – Adams
Weten we precies wat ze in evenwicht brengen? Nee. Niet echt. Maar ze helpen. Ze houden de kleine dingen onder controle.
Er is maar één soort. Technisch gezien. Misschien twee als je de verschillen tussen de Atlantische Oceaan en de Indo-Pacific meetelt. Genetische drift misschien? Wetenschappers kijken toe. Ze bewegen. Veel bewegen. Van Florida tot de Golf van Mexico. Soms groeperen ze zich. Grote groepen.
Hoe groot?
Tot 420 haaien op één plek. Voeden. Reproduceren. Rondhangen bij Mexico. Of Australië. Het gebeurt.
Bedreigde reuzen
Ze zijn onschadelijk. Echt. Maak je geen zorgen over de maat. Ze zullen je geen pijn doen. Maar mensen zullen dat wel doen.
Op de Rode Lijst van de IUC staat Bedreigd. De wereldbevolking is afgenomen.
De redenen zijn voorspelbaar. Visnetten blijven eraan haken. Finning stript ze. Boten raakten hen. Klimaatverandering gooit hun leefgebieden in de war. Het toerisme zit in de weg. Menselijke aantasting, eigenlijk. Wij zijn overal, en zij worden onder druk gezet.
Waarom de camera ertoe doet
S-BRUV helpt. Passieve onderwatercamera’s schrikken niet. Ze kijken alleen maar. Dossier. Kwantificeer. Ze leggen vast waar deze haaien rondhangen. Welke leefgebieden ze leuk vinden.
Je kunt helpen als je erbij bent. Zie je een haai? Rapporteer het aan de Universiteit van Zuid-Mississippi. Het bouwt gegevens op. Gegevens zorgen voor bescherming. Of misschien helpt het ons gewoon een mysterie een beetje beter te begrijpen voordat ze verder in het onbekende afglijden.
