Twee docenten. Twee verschillende hoofdpijnen. De ene over wat de machines daadwerkelijk kunnen, de andere over wat we steeds proberen tegen te houden.

David Webb is in Jakarta. Hij is geen codeur. Niet eens in de buurt. Toch besteedde hij een jaar aan het ‘vibe-coderen’ van een app genaamd LibraryAid. Het idee? Laat AI de bibliotheek afhandelen. Geen CS-achtergrond nodig, alleen koppigheid.

Het algoritme volgt nu ongeveer 30 factoren. Interesses, leesgewoonten uit het verleden, zelfs actuele onderwerpen in de klas. Het is zo gepersonaliseerd dat het griezelig wordt.

En het werkt.

Neem de leerling die twee cijfers onder zijn niveau leest. De app overhandigde hem een ​​boekenreeks waar hij oprecht van hield. Uiteindelijk boekte hij drie keer de gemiddelde vooruitgang bij het lezen. Dat is indrukwekkend. Is het magie? Nee. Het zijn gewoon data die doen waar data het beste in zijn: het vinden van een patroon dat een mens misschien over het hoofd heeft gezien.

Technologie werkt het beste als het het instinct vergroot, en niet vervangt.

Maar dan ga je naar Californië. Maak kennis met Gabe Nitro.

Hij pleit voor iets wat niemand wil horen: telefoonhoesjes kunnen het leren schaden, maar niet helpen. Yondr-zakjes zijn ontworpen om afleiding te voorkomen. Telefoons overdag opbergen klinkt slim, nietwaar?

Behalve dat een studie van het National Bureau of Economic RResearch anders zegt. In de Engelse lessen op de middelbare school hadden deze zakjes geen statistisch significante invloed op de testscores. Nul. Leraren die ze installeerden waren geschokt. Ze dachten echt dat het de cijfers zou verbeteren. Dat gebeurde niet.

Nog erger? Gabe merkt op dat de handhaving bijna vijftig minuten per dag in beslag neemt. Negenenveertig minuten instructietijd ging verloren aan het controleren van sloten en het beslechten van geschillen. Wat is de echte afleiding? Zodra telefoons zijn vergrendeld, kijken leerlingen alleen maar naar hun Chromebooks. De afleiding verdwijnt niet, het verandert alleen maar van platform.

We proberen empathie te automatiseren met één tool. Bij een ander proberen we de aandacht te verbannen. Misschien is het probleem niet de code of de behuizing, maar de veronderstelling dat we de menselijke natuur kunnen omzeilen.