Klein. Blauw. Buitenaardse blik. 🐙
Dat is wat de oceaan onlangs heeft opgegeven. Geen goud, geen geheimen, maar een octopus ter grootte van een golfbal die zich verbergt in de donkere wateren van de Galápagos. Het is nieuw. Tot nu toe volkomen onbekend. Wetenschappers noemen het Microeledon galapagensis.
In juli 2015 waren de zaken anders.
Tien dagen in de Stille Oceaan. Een boot genaamd E/V Nautilus. De kust van Darwin Island was hun doelwit. Ze stuurden een robotonderzeeër met de naam Hercules daarheen. Niet zomaar een plek, ze gingen naar de berghelling. Ongeveer 1.773 meter onder het oppervlak. Diep. Donker.
En toen kwam het tevoorschijn.
Op de videobeelden is het team zelfs aan het giechelen te zien. Bijna overhalen. “Is dat een schattig kereltje of”, vraagt een jongen. Een ander springt tussenbeide. “Oh mijn god, dat is schattig.”
Ze wisten nog niet dat het bijzonder was.
Ze namen monsters. Bracht ze terug naar het Charles Darwin Research Station. Toen kwamen ze vast te zitten. Ze konden het niet benoemen. De koppotige paste niet in een bestaande doos.
Ze hadden een deskundige nodig.
Janet Voight past in die rol. Emerita-conservator van ongewervelde dieren in Chicago, ze keek naar de foto die haar was gestuurd. “Meteen”, zegt ze in een recente verklaring voor hun Zootaxa -paper. “Ik wist dat het iets heel bijzonders was.” Dit had ze nog nooit gezien. Niet één keer.
Hoeveel geesten zwemmen er nog in de diepte? 🌊
Het team ging dieper graven. Ze gebruikten micro-CT-scans om naar binnen te kijken zonder het dier uit elkaar te scheuren. Röntgenstralen snijden er doorheen. Duizenden van hen. Opgestapeld om een 3D-model te bouwen. Wat onthulde het?
- Gladde huid
- Weinig zuignappen op de armen
- Unieke snavelstructuur
- Rare kleuring op de mantel
Zo weten ze het. Zo wordt het een soort.
Ook? Er zaten dertien eieren in de eierstokken. Leven, volhardend in het verpletterende donker.
“Ontdekkingen als deze”, merkte co-auteur Salome Buglass op, “herinneren ons eraan hoeveel… er nog onontdekt is.” Ze werkte vroeger aan de California Academy of Sciences, nu bij UCLA. Het punt staat.
De oceaan houdt zijn kaarten dichtbij. Deze? Wij hebben het gewoon omgedraaid.
