Nazywają się jezuitami. Lub oficjalnie Towarzystwo Jezusowe. Wszystko zaczęło się w Paryżu w 1534 roku. Św. Ignacy Loyola zgromadził grupę mężczyzn, którzy szukali czegoś innego niż to, co oferował średniowieczny kościół. Porzucili stare zasady. Żadnej obowiązkowej pokuty. Żadnego ścisłego postu. Brak jednolitego ubioru.
Zamiast tego wybrali mobilność. Zdolność adaptacji. Była to struktura wojskowa odnosząca się do wiary.
Papież Paweł III wydał oficjalną zgodę w 1540 roku. Ta pieczęć aprobaty zmieniła wszystko. Zakon zbudował swoje fundamenty na scentralizowanej władzy. Okres próbny trwał latami, zanim złożył śluby wieczyste. Członkowie zakonu złożyli papieżowi specjalną przysięgę posłuszeństwa. Hierarchia ta uczyniła ich elastycznymi, ale zdyscyplinowanymi.
Ich praca była natychmiastowa. Kazanie. Nauczanie. Działalność misyjna. Bronili kontrreformacji z agresywnym naciskiem. Do roku 1556, kiedy zmarł Ignacy, ich wpływy rozprzestrzeniły się na cały świat.
Sukces tworzy wrogów. Jezuici zyskali władzę i szacunek od papieża. To wywołało wrogość. Przeciwnicy religijni ich nienawidzili. Przeciwnicy polityczni bali się ich. Francja, Hiszpania i Portugalia wywierają presję na Watykan. Rezultat był nagły. Papież Klemens XIV zniósł zakon w 1773 r.
To nie trwało wiecznie. Papież Pius VII przywrócił Towarzystwo w 1814 roku.
Od tego czasu urosły. Dziś jezuici są największym męskim zakonem na świecie. Pozostają siłą w edukacji i służbie globalnej. Ich konstrukcja została zachowana. Ich misja trwa.
Jak mała grupa w Paryżu stała się instytucją globalną? Dzięki adaptacji. Dzięki posłuszeństwu. Poprzez chęć przemieszczania się tam, gdzie potrzeba była największa. Historia jest złożona. Wpływ jest mierzalny.
