Het is een achtbaan. Hoop staat naast terreur. Als schrijver en docent ken ik deze mix door en door. Soms voelen de mogelijkheden elektrisch, zwaar van kracht. Andere keren? Ik ben bang om alles te verliezen.
Vrijheid als leerplan
De Voices of Change-fellowship heeft dingen veranderd. Het gaf mij toestemming om ‘vrijheid te dromen’. Niet op een passieve manier. In het klaslokaal. Dagelijks. Mijn Noordsterren zijn vreugde en gelijkheid. Ik bouw echte relaties op. Ik noem mijn studenten familie. Op mijn deur staat een citaat van Gwendolyn Brooks boven hun foto’s:
“Wij zijn elkaars grootheid en band.”
Dit jaar heb ik wereldgeschiedenis aan de mix toegevoegd. Het geeft mij energie. Ik wil een revolutie teweegbrengen in de manier waarop de geschiedenis wordt verteld. Het Remedial Herstory Project en Facing History and Ourselves hielpen mijn stem te vinden. Deze hulpmiddelen zijn belangrijk.
Het jaar buiten het raam
Joy heeft mij niet uit de sleur gered. Dit schooljaar in Minneapolis was wreed. We zijn begonnen met massaal geweld op de Annunciatieschool, vlakbij waar ik woon. Toen kwam IJS. Buren verdwenen. Gezinnen werden uit elkaar gerukt. Toen werden Renée Good en Alex Prettt vermoord.
Ik hield de tranen tegen. Elke dag. Ik probeerde les te geven. Wij waren bang. De geestelijke gezondheid is gerafeld. De wereld buiten het glas was luid, gewelddadig en afleidend. Hoe concentreer je je op grammatica als de buurt in brand staat?
DEI is geen modewoord
Ze zeggen dat DEI academici schaadt. Een verhaal dat is ontworpen om de brutaliteit tegen bruine en zwarte mensen tegen demonstranten te legitimeren? Ik wijs dat af. Als docent Spaans en geschiedenis weet ik beter. Diversiteit centreert het leven in lessen. Ik geef les in inheemse geschiedenis. Ik centreer de stemmen van vrouwen. Ik eer Afrolatine levens. Het curriculum wordt rijker en complexer. Dynamisch.
Buren zien opstaan helpt. Ze beschermen de hartslag van de stad ondanks ICE-geweld. Hun kracht vertelt me dat de hoop niet verdwenen is. Het geeft mij brandstof.
Lessen in de mensheid
We verbannen haat in de kamer. Ik kanaliseer de wereld die ik wil in het werk. In het Spaans studeerden we ‘In tijden van crisis’. Orkaan Melissa verwoestte het Caribisch gebied. We keken naar José Andrés en World Central Kitchen. Hoe voedsel de waardigheid herstelt.
In de geschiedenis stonden we stil bij het Mauryan-rijk. Ashoka. Boeddhisme. Principes van vrede, geweldloosheid, respect voor de schepping. Eén leerling zei dat de les haar ertoe aanzette zich te bekeren.
Werkt vrede als de samenleving in brand staat? Voor mij moet het. Politiek kan een conflict zijn, maar leiden met felle empathie is mogelijk. Noodzakelijk zelfs.
Nog steeds aan het schrijven. Nog steeds lesgeven.
Mijn pad blijft veranderen. Na de fellowship kreeg ik in 2024 een Pushcart Prize-nominatie. Dat vertrouwen leidde dit jaar tot een zomerse schrijfresidentie. Ik ben van plan om over de klas te schrijven. De harde delen. De zachte delen.
Maar na twintig jaar lesgeven veranderen sommige dingen niet. Vreugde. Humor. Verbinding. We bouwen nog steeds competenties. Voor school. Voor het leven.
Ik wil elke dag de hoop op vrijheidsdromen met me meedragen. Ik wil dat mijn studenten in eenheid geloven. Een wereld die gedijt op waardigheid. Respect voor iedereen.
Of het werkt, valt nog te bezien. 📖
