Vrouwelijke kariboes zijn uniek onder de hertensoorten wat betreft het kweken van geweien, en nieuw onderzoek suggereert één belangrijke reden daarvoor: ze eten hun schuurgewei onmiddellijk na de bevalling om essentiële voedingsstoffen aan te vullen. Dit gedrag, waargenomen in een onderzoek naar kariboes in het Arctic National Wildlife Refuge, demonstreert een zeer efficiënte en opportunistische voedingsstrategie.
De voedingsbehoeften van migratie en geboorte
Kariboes ondernemen enkele van de langste landmigraties op aarde – duizenden kilometers per jaar – en vrouwtjes voltooien deze reizen terwijl ze zwanger zijn. Deze periode is uitzonderlijk belastend en vereist aanzienlijke energie- en mineraalreserves. De vrouwtjes werpen het gewei enkele dagen voor het afkalven af en consumeren het vervolgens, waardoor ze een geconcentreerde boost van eiwitten, calcium en fosfor krijgen op een kritiek moment waarop begrazing beperkt is vanwege de zorg voor pasgeboren kalveren.
Bewijs van geweiconsumptie
Onderzoekers analyseerden meer dan 1.500 geweien die op afkalfplaatsen werden gevonden en ontdekten bijtsporen op meer dan 80% ervan. Volgens co-auteur van het onderzoek, Joshua Miller, “gaan kariboes echt achter het gewei aan… Ze zijn zeer selectief.” Dit bevestigt dat de consumptie van geweien niet toevallig is, maar een opzettelijk gedrag.
Beyond Nutrition: andere theorieën over vrouwelijk gewei
Hoewel voeding een primaire drijfveer lijkt te zijn, dienen vrouwelijke kariboegeweien waarschijnlijk meerdere doelen. Sommige theorieën suggereren dat ze jonge mannen nabootsen om agressie te vermijden, of als verdediging tegen roofdieren fungeren. De lange levensduur van geweien in het landschap – die decennia of eeuwen aanhouden – benadrukt echter hun beschikbaarheid als voedingsbron voor de lange termijn. Zoals natuurpaleobioloog Danielle Fraser opmerkt, kunnen geweien ‘evolueren en meerdere rollen spelen’.
Gevolgen op lange termijn voor het behoud van kariboes
De bevindingen van het onderzoek hebben implicaties voor het begrijpen van de dynamiek van de kariboepopulatie. De toestand en locatie van het afgeworpen gewei kan onthullen hoe kuddes in de loop van de tijd veranderen, wat mogelijk inzichten kan opleveren voor natuurbehoudsinspanningen. Dit onderzoek onderstreept dat een gewei veel meer is dan decoratieve of strijdbare instrumenten; ze zijn essentieel voor het voortbestaan van kariboefamilies.
Zoals medeauteur van het onderzoek Madison Gaetano opmerkt, zullen dieren zich tot het uiterste inspannen om aan hun voedingsbehoeften te voldoen, wat een opmerkelijke adaptieve strategie aantoont.
