NASA staat op het punt om Artemis II te lanceren, de eerste bemande missie in een baan om de maan in meer dan een halve eeuw. De missie, die al op 6 februari van start gaat, vertegenwoordigt een cruciale stap in de richting van het vestigen van een duurzame menselijke aanwezigheid buiten de aarde.
Rollend naar het lanceerplatform
Ingenieurs van het Kennedy Space Center in Florida zullen zaterdag beginnen met het verplaatsen van de volledig geassembleerde Space Launch System (SLS)-raket en het Orion-ruimtevaartuig naar lanceerplatform 39B. Deze langzame, twaalf uur durende reis over zes kilometer markeert een belangrijke mijlpaal in de voorbereidingen.
De missie gaat niet alleen over het bereiken van de maan; het is een rigoureuze testvlucht. Zoals Jacob Bleacher, NASA’s hoofdonderzoekswetenschapper, verklaarde: “Artemis II is onderzoek…wetenschap is onze gereedschapskist om te overleven.”
De grenzen testen: een cruciale fase
Eenmaal op het platform zal NASA een ‘natte generale repetitie’ houden, waarbij meer dan 700.000 liter cryogene brandstof wordt geladen en het aftellen van de volledige lancering wordt gesimuleerd. Dit proces is cruciaal, omdat waterstoflekken eerder Artemis I vertraagden. Het doel is om het ruimtevaartuig tot het uiterste te drijven zonder astronauten aan boord, waardoor de operationele paraatheid wordt gegarandeerd.
De bemanning en het traject
Artemis II zal vier astronauten vervoeren – NASA’s Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en astronaut Jeremy Hansen van de Canadian Space Agency – op een reis van tien dagen. Het Orion-ruimtevaartuig zal een ‘vrij retourtraject’ volgen, waarbij gebruik wordt gemaakt van de zwaartekracht van de maan om de bemanning terug naar de aarde te slingeren. Op het verste punt zal de missie hen ongeveer 7.000 kilometer voorbij de achterkant van de maan brengen, waarmee een nieuw afstandsrecord voor menselijke ruimtevaart wordt gevestigd.
Deep Space Science: monitoring van de menselijke reactie
De bemanning zal sensoren dragen om hun fysiologische reacties op diepe ruimteomstandigheden te monitoren. Een van de experimenten aan boord is AVATAR, een systeem dat menselijke organen simuleert om te begrijpen hoe ze reageren op de barre omgeving. NASA hoopt dat deze gegevens ervoor zullen zorgen dat toekomstige astronauten in de ruimte kunnen ‘overleven en bloeien’.
Een nieuwe kijk op de maan
De missie belooft adembenemende uitzichten, vooral op de achterkant van de maan, een gebied dat vanaf de aarde nooit zichtbaar is. Volgens Bleacher zal de maan voor de astronauten verschijnen als een basketbal op armlengte. Er is zelfs een mogelijkheid dat ze delen van de maan zullen zien die nog nooit eerder door menselijke ogen zijn bekeken.
Zorgen over hitteschild en terugkeer
Een kritisch punt van zorg is het hitteschild van de Orion-capsule. Tijdens Artemis I verloor het meer materiaal dan verwacht tijdens de terugkeer, wat veiligheidsvragen opriep. NASA heeft het terugkeerplan van Artemis II aangepast om de verwarmingsperiode te verkorten maar te intensiveren, in de hoop dit risico te beperken. De bemanning zal voor de kust van San Diego neerstorten, maar hun missie zal daar niet eindigen; ze zullen verdere tests ondergaan, waaronder gesimuleerde ruimtewandelingen, om te beoordelen of ze gereed zijn voor operaties aan het maanoppervlak.
Artemis II is een cruciale stresstest voor NASA’s maanambities op de lange termijn. Het is ontworpen om de levensondersteunende, navigatie- en operationele systemen van Orion in de verre ruimte te bewijzen – een prestatie die sinds het einde van het Apollo-programma niet meer is volbracht. Het succes van de missie zal niet alleen worden afgemeten aan hoe ver ze gaat, maar ook aan hoe goed ze de mensheid voorbereidt op een toekomst tussen de sterren.
